-: तुरंगमारोहणीं देमतीप्रति श्रीकृष्णलिळाकथन :-

गोसावियानी एक दिवस सावळेद्वारासी बिजे केले. आदल्या दिवशी बाइसानीं मार्कंडाला म्हटले "भास्करा तु पुढे जा, तेथे दायनायकाला सांगावे कि बाबा येत आहेत. सर्व व्यवस्था करावी. घोडा घेउन बाबांना सामोरे यावे". हो का म्हणून मार्कंडाने पुढे जाऊन बाईसांचे भाचे दायनायक यांना निरोप दिला. मग त्यांनी सर्व आइति केली.सडासंमार्जान केले, चौक रंगमाळिका भरल्या, दारात गुढया उभारल्या, मग अश्व घेउन स्वामिंना सामोरे गेले. रस्त्यात स्वामींचे दर्शन झाले. गोसावियानां दंडवते घातली श्रीचरणा लागले आणि स्वामींना घोडयावर बसण्याची विनंती केली. स्वामीं विनंती स्विकारुन घोडयावर बसले.पुढे भक्तगन होते. पाठीमागे स्वामी. स्वामिंनी मागे पाहिले असता त्याना देमती येताना दिसली स्वामीं म्हणाले या देमती, श्रीकरांनी खुण करुन घोडयावर बसण्यास सांगितले. घोडे क्रुश होते स्वामींचे सुचवणे पाहुन  देमतीने घोडयाच्या पाठीवर हात ठेवून स्वामींना म्हणाली "झाले नव्हे का जी."  यावर स्वामी म्हणाले "देमती श्रीकृष्णचक्रवर्ती कुब्जिकेच्या भुवनी गेले सोबत उध्दवदेव होते त्यानां दोन आसने बसायला टाकली श्रीकृष्णचक्रवार्ती म्हणाले "बसा उध्दवदेव" तेव्हा उध्दवदेव खाली बसले आणि आसनावर हात ठेवला. उध्दवदेवांनी जसा आपला सेवकभाव जाणवून दिला तसेच तुम्ही केले तसाच सेवकभाव तुम्हीही जाणवून दिला आमच्या प्रव्रुत्तीला तुम्ही कारण झालात व त्यांच्या प्रव्रुत्तीला उध्दवदेव कारण झाले.यावर बाईसांनी विचारले "श्रीकृष्णचक्रवर्ती व उध्दवदेव यांना समानपणे आठवतो ते का बाबा? अणुभरही उणेपणा नाही." यावर स्वामी म्हणाले "भक्ताची थोरवी देवच जाणो."

-सुदर्शन दिक्षित

प्राणी पशू  आणि  पक्षी

      ईश्वर अवताराच्या सुखदर्शनाने , अवलोकनाने, संभाषण अथवा स्पर्शसंबंधाव्दारे मनुष्य अथवा  पशु पक्षी इत्यादीच्या शरीरातील जीवाचे कल्यान करण्यासाठी क्षमता फक्त इश्वरी अवताराच्याच ठिकाणी असते. त्या शक्तीमुळे पशू पक्षी इ. योनीत जन्मलेल्या जीवाची त्या शरीरापासून सुटका होवून त्या जीवास इश्वरी सुख फळ प्राप्त होते. मात्र त्या जीवाने पुर्व जन्मी इश्वरी कणव जोडलेली असली पाहिजे. यासबंधीची उदाहरणे आपण  लीळाचरीत्रात अनेक ठिकाणी वाचलेली आहेत. उदा. सालबर्डीचा ससा, आउसामुळे स्वामींचे सानिध्य लाभलेला डांगरेश कुत्रा. याशिवाय आणखी पुढे काही उदाहरणे देत आहे.

(१)  नवगावचा सर्प :-

     एके दिवशी स्वामी आसनावर विराजमान होते. तेवढ्यात स्वामीचे लक्ष एक सर्प स्वामीच्या दर्शनास येत असलेला होता त्याच्यकडे गेले. तेव्हा स्वामी भक्तजनाना म्हणले, " बाजूला व्हा हो ! आमचा एक भक्त आमच्या दर्नाला येत आहे."

    त्यावेळीसर्व भक्तजन भराभर उठून बाजूला झाले.

मगतो सर्प आला. त्याने तिन वेळा फना उभारून स्वामीना नमस्कार केला. नंतर देहाचे वेटोळे घातले आणि तात्काळ देहत्याग केला. भक्तजनानी नंतर त्ला उचलून बाहेर टाकले.

       या सर्पाच्या देहात जन्मलेला जीव पुर्वी विपरित प्रमादी झाला असला तरी त्याने अत्यंतिक कणव उरविलेली होती. पुर्वी त्या सर्पाने कठोर बोलून ज्ञानियाला दुखावलेले होते. म्हणून मायेने त्याला सर्पाच्या

देहात जन्माला घातलेले होते. परंतु त्याने जोडून ठेवलेल्या कणवेमुळे स्वामीना त्याची कणव आली म्हणून त्या देहातून काडून त्याला लीळादानाने चैतन्यफळाच्या फळाला पाठविले होते.

    परमेश्वर उध्दरीता 

〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
  जीव सर्वाधिकारी असल्यामुळे तो कोणतेही कर्म अन्यथाज्ञानामुळे तसेच जसजसा संग सांगात मिळेल
त्यानुसार कर्म करुन अयोग्यता जोडून घेत असतो.
   
     त्यातच मतीत्रय संपन्न प्रकृती असल्यामुळे तर जीव नेहमी पापरुप कर्मेच जास्त जोडून घेत असतो. ही त्याची नैसर्गिक प्रवृत्ती असते.                           

    तसेच जीवाला असे करण्यास चेष्टवित असलेले
सलग्न चेष्टविण्याचे काम करुन गमंत पहात बसलेले असते.

    व या सर्व गोष्टीचा फायदा आपोआपच देवता उठवितात व आपली फळे देतात

      अशा प्रकारे प्रपंच्याचा जीवाबरोबर चाललेला खेळ असून तो खेळ नाशिवंत व व्यभिचारी असल्याचे  देवता जीवाला ज्ञान होवू  देत नाहीत .

     परंतु जीव अर्जक असल्यामुळे सर्वज्ञ श्री चक्रधर  स्वामी आपल्या निरुपनात विचार प्रकरण मध्ये म्हणतात की ,

    " जीव पाप पुण्य रुप कर्मे जोडणारा आहे . देवता त्या त्या क्रियेची फळदाती आहे.
व परमेश्वर जीवाचा उध्दार करणारा आहे.

       ।। जय श्री चक्रधर स्वामी ।।

〰〰〰〰〰〰〰〰〰
    श्री मु. ग. महामुनी

पहिले कृष्ण -श्री कृष्ण महाराज

दुसरे कृष्ण - श्री दत्तात्रेय प्रभू महाराज

तिसरे कृष्ण - श्री चक्रपाणी महाराज

चौथे कृष्ण -श्री गोविंदप्रभू महाराज 

पाचवे श्रीकृष्ण - भगवान श्री चक्रधर स्वामी

महानुभाव पंचकृष्ण

पहिले कृष्ण -श्री कृष्ण महाराज
दुसरे कृष्ण - श्री दत्तात्रेय प्रभू महाराज
तिसरे कृष्ण - श्री चक्रपाणी महाराज
चौथे कृष्ण -श्री गोविंदप्रभू महाराज